Verder ZUID 2025

Oostende we hebben weer leuke mensen ontmoet.  Frans jong stel die 4 maanden een  rondje hebben  gevaren naar Noorwegen Denemarken,  Duitsland en Nederland en nu onderweg terug naar deauville wat hun thuis haven is. We leggen even uit hoe het werkt met de elektronische C1331 om engeland te kunnen bezoeken en hebben ze een  gele Q vlag gegeven, zodat ze die kunnen hijsen bij aankomst in Engeland. Ze willen ook Wight nog bezoeken voor ze weer naar huis gaan.  We gaan na het voorbereiden van het weer en de route weer op tijd onder de wol en zetten de wekker weer op 0600 uur, even voor zonsopgang.

We varen de haven uit en zetten koers langs Blankenberge, Zeebrugge, cadzand en door naar Vlissingen. Veel grote containerschepen passeren ons in de vaargeul. Wij blijven daar net naast varen en hebben dan geen last van elkaar.

We hebben in de weervoorspelling gezien dat de wind met ons  mee zal draaien en daardoor de hele route halve wind tot ruime wind zal zijn.  Ook hebben we gezien dat bij vertrek om 0630 uur de hele route er stroom mee zal blijven staan en ook dat klopt. Stroming laat zich goed voorspellen en hierbij zijn stromings atlassen  als hulpmiddel dan ook vele jaren bruikbaar, omdat daar niets in veranderd.  Voor  het weer is dit wel even anders, deze voorspellingen staan in het  drijfzand. We zijn vroeg uit de veren en nog bij schemer varen we de haven uit.  We vragen toestemming bij portcontrol om de haven te verlaten en zetten koers naar Vlissingen.

Bij Vlissingen staat de sluis al open en mogen we meteen mee schutten naar binnen.  In de voorhaven zit scheepswerf Damen waar de nodige “oligarch” schepen worden gebouwd misschien nu even niet.  We komen bij de brug en maken vast aan een witte Breehorn 37 de esperanza. De Nederlandse eigenaren vertellen al 14 jaar onderweg te zijn en 45000 mijl te hebben afgelegd.  Hebben geen familie en geen verplichting en gaan nu in Nederland overwinteren in een woning en hebben daar totaal  geen zin in.  Hadden al een winter op de boot overwinterd in de six haven in Amsterdam en dat was niet zo goed bevallen.

Inmiddels draait de brug van het kanaal  en zijn we in een uurtje bij Middelburg.  Weer kijken we elkaar aan en besluiten dat in nog een uurtje varen, we een leuk haventje weten in Veere. Dus we varen nog even door en bereiken na het sluisje de Veere Marina. Een aardige havenmeester geeft ons telefonisch een plekje en meldt dat we de boot een metertje van de kant af moeiten houden ivm diepgang. Prima box met een zijsteigertje. We krijgen de code van het hek en een code van een kluisje waar we een Zepkey uit kunnen halen met 10 euro te goed voor water en stroom. De rekening wordt later wel een keer over de mail verstuurd.

We lopen naar het dorpje en strijken neer bij het vis restaurantje achter de dijk en bestellen grote kibbeling met friet. Was weer heerlijk Nederlands en meer dan voldoende.  We lopen nog even door het dorpje en ontmoeten mensen die ook een plekje zochten in dezelfde haven, maar voor hun was geen plekje. We worden aan boord gevraagd voor een biertje. Heel gezellig om te horen hoe zij een B&B runnen  in ouddorp en dat ze het beste voor hun gasten willen.  Zeer bevlogen en het klinkt goed. maar daardoor hebben ze niet zoveel tijd om lang te zeilen en delen de zeilboot met een vriend. Dit klinkt als een mooi concept. We nemen afscheid en lopen langs de andere kant van het dorp terug waar de  dorpsbewoners in klederdracht een feestje vieren.

‘S nachts  word ik Bruut wakker, Astrid uiteraard niet, van harde donders  en dikke regenbuien.  Oke dit drijfzand bericht was een keer kloppend. Zelfs Nimos Meteo Henk Huizinga betitelde in zijn praatje dat met dit weer alle rekenmodellen in de war zijn. In de ochtend maken we los en zeilen heerlijk relaxed het Veerse meer over en gaan  door de Krammersluis de Oosterschelde op. In deze tijd zijn alle sluizen lekker rustig.  We zitten in de grijze golf lijkt het. We varen  door naar de Zeelandbrug.  Die uiteraard net te vroeg open is, zodat we toch nog even moeten wachten.  Na de brug hijsen we gereefde zeilen en hebben nog een mooie zeiltocht naar de Roompot. Voor de haven maken we 2 extra rondjes omdat er bruinvissen  om ons heen zwemmen en zich volledig laten zien.  Dat willen we natuurlijk niet missen. In de Roompot Marina krijgen we weer een mooi plekje en beginnen weer te puzzelen op weer een volgende route. We besluiten te blijven liggen.  Onderweg hebben we contact met Marcol die we kennen van 5 jaar North Sea Regatta’ en nodigen haar uit een hapje mee te eten.  We trekken een mooi wijntje open en maken er een gezellige avond van. We nemen afscheid en gaan relaxed naar bed,  zetten geen wekker want we blijven liggen.

De volgende morgen zijn we vroeg wakker en schijnt er volop zon.  Het drijfzand weerbericht klopt niet.  We beginnen de discussie opnieuw.  Als we nu nog weggaan hebben we nog net tij mee. En als het weer bericht niet klopt houden we de buien net achter ons.  En met een beetje geluk kunnen we  dan net in Scheveningen binnenlopen voor het los barst. Te veel misschien en maren.

Plannen in zand bij laag water en weerberichten in drijfzand

We maken los en eigenlijk zijn we er nog niet uit. Achter ons grote stapelwolken en rolwolken schuin voor ons, maar die zijn toch voorbij? Andere kant zonnige blauwe hemel en verderop startende nieuwe bloemkool wolken.

Nieuw besluit,  we hebben geen haast,  dus zeilen binnendoor naar stellendam of  Willemstad of zo. We keren de boot richting Zeelandbrug en met gereefde zeilen vliegen we de oosterschelde af naar de Krammersluizen, daarna het Volkerak over en snel bereiken we Willemstad. We pakken weer de rust en maken vast.   Tussen 2 mega motor jachten in een box van 18 meter. We besluiten nu binnendoor Dordrecht, Gouda en Haarlem te varen en downloaden de staande mast route.  Wederom knallen buiten de donders en de bliksems  ’s nachts nog even binnen.  Dit drijfzand bericht klopte dus wel. 

We zijn laat wakker, om uur of 7 en na het ontbijt doen we er een dagje liggen bij en gaan bij de jumbo boodschappen doen.  Inmiddels een nieuw plan, Rotterdam Marina, voor morgen in de pen. Dan kunnen we daar altijd weer kiezen voor varen binnendoor naar Gouda, Haarlem of Rotterdam eruit naar Scheveningen en dan ijmuiden.

In Gosport (Portsmouth) liggen we aan een walkashore finger mooring. We vermaken ons  met inkopen bij de Aldi en kijken naar heel veel jonge scholen makrelen in de haven.  Men weet ons te vertellen dat het eens per jaar gebeurd en dat met een week alles de haven uit is, waarheen weet niemand te vertellen.  Ze springen geregeld boven het water uit als van onder af grote makrelen op ze aan het  jagen zijn. Lijkt op kanibalisme. Verschillende haven bewoners vissen er op los om een maaltje bij elkaar te sprokkelen.  Ook op de dam voor de haven wordt druk gevist. Op krabben,  makrelen en het liefst zeebaars. We zijn nog een paar vaste liggers ten dienste om schade te voorkomen door snel uit de boot op een andere boot te springen  en dan te zorgen dat er geen schade ontstaat.  Er staat geregeld flinke stroom in de havens en daar  is niet iedereen altijd op beducht.  Wij zitten te wachten op een mooi wind gaatje om in Engeland wat Oostwaarts op te schuiven.  Eastborne hebben we geen zin in een sluis,  Brighton net wat te dicht bij.  Maar New Haven hadden we nog niet eerder bedacht. We hadden lars met de Laaxum, Breehorn 48 daar ook naar binnen zien schuiven.  Dus gaan we met wat minder goed weer in regenpakken de haven uit en kiezen de kortere doorsteek, de Bowlder, bij Selsey Bill, door, scheelt 1,5 uur omvaren, waar je wel uit moet komen met wind en stroom mee.  Er kan een geduchte stroom ontstaan, omdat ook hier het water van tientallen meters terug valt naar ongeveer 5 meter.  Hierdoor perst het water, langs allerlei gaten er door heen.  We komen exact op het goede moment aan en gelukkig komt ook het zonnetje er weer doorheen.  We genieten van de grote witte kliffen en zien in de verte Brigthon liggen.

Wind is er niet veel maar al motor zeilend varen we naar de haven van New Haven. We melden ons netjes bij Port control, want ondanks dat het een heel klein dorpje is komt er wel een mega ferry in een uit. Als er dan ook een motorbootje zonder melden op vhf gewoon doorgaat wordt hij via hele harde megafoons de les gelezen. De ferry heeft de volle breedte nodig van de ingang en daar kan geen motorbootje meer naast. De ferry gaat vooruit naar binnen en achteruit er weer uit dat doet ie helaas ook om 0400 uur ‘snachts. En dan lijkt of hij met zijn motoren de havenmond schoon rammelt van stenen.

Als we net terug zijn van een biertje in een kroegje komt er een Nederlandse boot (Undervover) de haven in varen.  Ze draaien rond en we helpen ze even aanpakken aan de drijfsteiger. Het is leuk om eindelijk weer eens Nederlanders tegen te komen en we zitten dan ook snel aan een biertje in de kuip.  Marco en Jolanda hebben ook voornemens te gaan reizen met hun boot de Undercover (Jeaneau47) en zijn dat nu alvast aan het testen. We hebben gezellig gekletst en gaan niet te laat naar bed want we willen 0600 uur beginnen aan de oversteek terug naar de Franse kust.

Ik flans weer een E-C1331 in elkaar waarmee we UK verwittigen hun niet Eu land te verlaten en eten een lekker hapje.  Om 2200 uur komt de achter buurman nog even vragen welke diepte wij onder de kiel hebben staan, want bij hem is de laatste meter bijna verdwenen.  Het tij moet nog een uurtje zakken. We  trekken zijn boot een beetje naar die van ons, want wij liggen in een gaatje van dik 6 meter diep. Later komen er nog 2 kleine zeilbootjes met jongelui binnen, de 1 liep aan de grond en kon nog net met de schrik vrij komen.  De andere had al aan de grond gezeten en liet nu continu de bilgepomp draaien, omdat hij ergens lek geslagen was bij het roer.  Spannende verhalen maar we gaan maar snel naar bed want om 0400 uur verlaat de ferry met veel geweld de haven weer.  Wij staan om 0500 uur op en om 0600 uur bij ochtend gloren verlaten we de haven en varen langs de seven sisters.  Grote kliffen op weg naar Eastborne.

We worden weer getrakteerd op dolfijnen en zijn blij dat de ochtendmist weer optrekt. We hadden bekeken dat snel oversteken van de traffic line op het (snelweg) eerste deel ons de kans zou geven om via de middenberm in een rechte lijn naar Boulogne te varen.  Dat werkte, na haaks oversteken en het passeren van een aantal grote tankers komen we verder.  Het is mooi om te zien waneer jij als klein zeiljachtje de lijn oversteekt grote tankers hun koers wijzigen om jou alle ruimte te geven. Waarvoor dank.  Uiteraard kunnen we alles goed volgen door onze AIS en plotter. We komen aan het einde steeds meer plat voor de wind en besluiten dan ook eerder de tweede snelwegbaan over te steken.  Ook daar ontmoeten we grote tankers en containerschepen.  Waarvan er één  het heel spannend maakt.  zelfs na aanroepen geen reactie terug geeft. Net als wij de snelheid en koers willen wijzigen, zie ik op mijn ais dat hij de koers 1 graad verlegde. Hij schoof daardoor ook voor ons langs en daarmee kunnen wij gewoon onze koers behouden.

Niet veel later zien we de Undercover ineens  weer op het scherm verschijnen. Zij zouden naar Dover, maar hebben toch Boulogne gekozen. De haven van Dover heeft grote problemen met de net vernieuwde steigers die blijkbaar geen veilig onderkomen bieden.  We kwamen exact gelijk binnen en omdat hij onderweg makrelen had gevangen hebben we gezellig bij ons aan boord gegeten.  In Boulogne was de haven leeg ten opzichte van de heenreis.  We ontmoeten nog kittie en Eric van de Blueprint, ook zij zijn onderweg terug naar Nederland.

We nemen afscheid van Undercover en gaan weer vroeg onder de wol.  We rekenen nog even uit hoe nu de bij Europese tijd ook alweer de wekker moet staan en vertrekken met opkomende zon. Wederom een mooi uitzicht en we motoren om de Cap-Gris-Nez. Al snel kunnen we zeilen, maar niet veel later zakt de wind weer in. Weer veel motoren dus. Astrid probeert nog een visje te vangen maar dit is niet gelukt. Bij Duinkerke besluiten we nieuwpoort ook over te slaan en door te zeilen naar Oostende, zodat we morgen bij zonsopkomst aan de terug weg kunnen beginnen naar Nederland.

We varen inmiddels richting Portsmouth. Nog steeds trots dat we ons huisje met forse tegenstroom tussen 2 boten hebben weten uit te varen in zijn achteruit. We hebben ons onderkomen mooi heel gehouden en varen de Medina af. We wachten nog even op de veerpont die met zware kettingen naar overkant getrokken wordt, zodat we daar niet overheen varen. Er staat met grote letters op de veerpont minstens 10 meter afstand houden. Voor een ongeduldige motorkruiser duurt het allemaal te lang en naar mijn idee neemt hij veel risico door vlak achter de pont langs te varen. Als de pont moet afremmen komt de zware ketting omhoog en kan de schroef beschadigen. Maar zo gaat het hier in Engeland. Ondanks de praktische vaar examens hebben ook hier veel mensen een boot gekocht tijdens de corona en proberen ze er het beste van te maken. Ik spring dan ook dagelijks met een handje bij, voornamelijk ook om schade aan onze eigen boot te voorkomen. Zij denken dat het vooral hulp is en bedanken dan ook meestal erg uitbundig, waarschijnlijk hebben ze wel door dat het anders niet goed zou zijn afgelopen. We komen langs Osborne bay en Astrid zegt hier wil ik ankeren.

Dit staat al een aantal dagen op haar verlanglijstje, maar dit hebben we totaal niet voorbereid. Ik geef de helmstok over aan Astrid en begin naarstig in alle programma’s te puzzelen. Wat is de diepte op welke plek. Welke stroming staat er. Wat is de wind richting, waar komen de golven vandaan, wat gaat er de komende 24 uur gebeuren. Waar liggen boten en is voor ons een draaicirkel beschikbaar. En hoeveel ketting zullen we zetten. We komen tot de volgende conclusie. Het is niet voorbereid, het is extreem druk met tijdelijke ankeraars die tijdens slack aan een boeitje even komen zwemmen, de wind neemt ’s avonds af en het tij draait nog drie keer, om 1700 uur, 0100 uur en om 0600 uur vroeg. We kunnen dus alleen ’s nachts om 0100 uur checken of draaiend op stroom en wind het anker zal houden. Ik zeg niet doen, want in de morgen zal het lagerwal zijn, neemt de wind toe, is de diepte minimaal om ons heen rond de 2,1 meter. We blijven liggen tot 1700 uur en ik word spigtig. De dieptemeter geeft 3,1 mtr aan. Het tij is nog niet slack en de diepte zal nog verder afnemen. We hebben kans op 40 cm golven los van wat scheepvaart nog aan deining veroorzaakt. We pikken het anker op en zoeken een dieper gaatje. We winnen 50 cm dieper water en liggen hier veilig tot in ieder geval 0600 uur.

Dan zullen we te maken krijgen met draaiende stroming wind en golven. Allemaal in het nadeel van ons. We liggen de hele nacht wakker. Het anker houdt goed maar dat wisten we al met 30 meter ketting en een Rocna anker van 20 kg. Maar ‘snachts trek ik de conclusie. Als we iets niet goed genoeg vinden, dan is het dat niet. Als we er geen 100 % vertouwen in hebben dan moeten we het gewoon ook niet doen.

We wachten dus niet het kritische moment af. Maar bij het eerste ochtendgloren en het begin van kentering staan we snel op en trekken het rotsvaste anker uit de grond en bergen de ketting.

We spoelen het dek en varen voldaan naar Portsmouth en zoeken daar de voorbereide haven op. We melden ons nog netjes op vhf 11 bij portcontrol. Die ons op zeer beleefde wijze niet de les leest, maar vraagt of we bij het verlaten van de haven de daarvoor bedoelde pleziervaart geul willen gebruiken. We worden nog wel even netjes gemeld aan alle vertrekkende ferry’s dat Pinta tegemoet komt keurig aan de (blijkbaar verkeerde) stuurboord kant van de vaargeul. Wat blijven Engelsen toch altijd keurig beleefd.

Al snel komen we bij de eerste haven Haslar marina aan en vragen een plekje voor enkele nachten. We krijgen voor 1 nacht, maar bij het havenkantoor wordt dit al snel omgezet naar 2 nachten. Moe gaan we nu eindelijk ontbijten en krijg ik eindelijk, geheel tegen mijn principes, nu pas een eerste bakje koffie van de dag. Mijn motto geen koffie geen beweging heb ik dus niet waar kunnen maken. Na het ontbijt gaan we bij de ALDI inkopen doen en lopen we een rondje door Goslar. Na bestuderen van het weer en stroming voor de komende dagen komen we tot de conclusie dat we nog wel even zullen moeten blijven liggen. Want tegenstroom en 14 uur varen met motor over een stukje dat ook in 6 uurtjes moet kunnen gaan we niet doen. Ons eigen motto “een zeiler met tijd heeft altijd goede wind” gaan we dus hard maken. We gaan in gesprek en weten er een 2e overnachting bij te lullen. Daarna gaat de haven op de schop en hebben ze alle plaatsen nodig voor vaste liggers. De havenmeester fluistert ons in het oor, gewoon maandag komen en zeggen dat je motor pech hebt. Dan kun je altijd blijven. Is dat Engels? We hebben al een paar keer beleefd dat een Engelsman een plaatsje claimt want ze gaan morgenochtend toch om 10 uur weg en dan blijven ze gewoon een dag langer liggen. We leren snel, dus wij zullen die tactiek ook maar eens toepassen. Leugentjes om bestwil??? Eerst gaan we in gesprek bij de marine yachtclub Hornet en bespreken of de veteranenpas toegang geeft bij marine ligplaatsen. De helft goedkoper. Na een gezellig gesprek bij het kantoor van RNSA, vinden zij het interessant om uit te zoeken wat zij voor Nederlandse veteranen zouden kunnen betekenen. Dus wordt vervolgd.

Na anker ophalen bij de grote cliff Old Harry in Studland Bay. Gaan we dan op weg naar de Solent. Het regent pijpenstelen, echt engels dus. Het is 0530 uur, gunstig met het tij. Ook hier de waarschuwing van grote stroming. Dus op juiste moment erdoor heen.  1,5 uur motoren met de stroom mee,  er is nauwelijks wind.

We turen naar 4 belangrijke kenmerken. Een rode lichtopstand op the Needles, een rood/witte veilig vaarwaterboei die de lijn aangeeft naar de inloop,  een rode boei die we stuurboord langs moeten en een West kardinale boei, die we bakboord gaan paseren.

We zoeken de horizon af naar de grote witte cliff rotsen, die er uit zien als naalden. Vandaag aan deze kant is het zoeken naar naalden in een hooiberg. We noemen the Needles inmiddels al punaises. We varen er keurig op het juiste tij langs en draaien nog even naar de cliff voor wat extra foto’s. 

Daarna komen we bij de haven ingang bij Yarmouth. Uiteraard erg vroeg en de havenmeester verteld ons een mooring boei op te pikken buiten de haven en te wachten tot er plek is aan een walkashore mooring. 10.00 uur kwam het teken,  Pinta, kom maar binnen er is plek nu.  We maken vast en beginnen aan een wandeling in het dorp, valt ons een beetje tegen. De volgende ochtend maken we een rondje om de rivier de Yar,  door het bos heen en via andere zijde via het  bos terug.

Alle paden en hekken zijn betaald uit schenkingen.  Een mooie wandeling en eindigen we in het dorpje Freshwater, waar we zoals gewoonlijk in de supermarkt een lekkere bak ijs kopen.  Die we leeg lepelen met de plork die we altijd meenemen in onze rugzak. Uiteraard lopen we ook nu door naar Freshwaterbay en ontmoeten daar vissers die makrelen takelen. Want vissen kon je het eigenlijk niet noemen.

  Na 2 nachten liggen aan stroom en water,  doet Astrid de was en gaan we voor de helft van het havengeld buiten de haven nog een nacht aan de mooring hangen en drogen de was in de wind.  We worden ’s avonds getrakteerd op gezellige doedelzak muziek op 1 van de buur boten. De taxiboot blijft intussen af en aan varen.

We slapen goed en vertrekken de volgende morgen rond kentering en varen door naar Cowes. Uiteraard regent het pijpenstelen en om 1000 uur is het droog.  We komen exact op kentering binnen en krijgen een plekje in de haven.  We moeten nog even wennen aan de Engelse prijzen, 48 euro is normaal hier. We besluiten om te onderzoeken of we een volgende keer bij Folly-inn kunnen liggen.  De kaart zegt diepgang 1 meter, maar de havenmeester zegt meer dan 2 meter zelfs bij spring. Alleen bij spring kan het soms een uurtje langer duren voordat je weer weg kunt varen. We drinken daar een biertje en Astrid een typisch engelse pot of tea.

We geocachen er nog op los en komen bij het Osborne House buitenverblijf en onderkomen van Queen Victoria. De dag erop willen we de andere zijde van de rivier bekijken en besluiten op de step het red squirl path af te leggen. We geocachen langs de rivier en komen met half lege accu aan in Newport. We steppen een rondje door het dorp en steppen zuinig met de laatste stroom de route weer terug. Achter ons ligt een Engels stel Mike, Jo en Zack. Hij werkt als programmeur bij Raymarine. Het geeft gelijk leuke gespreksstof en we komen op de slechte gps antenne in de Axiom 7 pro plotter. Hij verteld dat het een hoofdpijn dossier is voor Raymarine en alleen een externe antenne het goed doet op deze kleine plotter. Er is simpelweg te weinig ruimte in de behuizing om genoeg ruimte te bieden voor de interne gps ontvanger. We nemen een gps antenne van hem over en installeren deze direct. Het systeem is ineens razendsnel op coördinaat. Een echte verbetering lijkt het dus. Maar,… eerst zien en dan geloven. We gaan de komende dagen eerst maar eens testen. ‘ S avonds vangt een buurman een grote zeebaars en vraagt of wij die willen hebben.  Het is inmiddels al donker maar we doen het, Astrid fileert het beestje vakkundig en maakt er mooie plakken van. Die gaan we vandaag lekker opeten. Om 1100 uur gaan we weer los onderweg naar Portsmouth.

We halen nog een ijsje op het strand en wandelen weer rustig naar de boot.  We lagen al enige tijd helemaal alleen tegen het ponton en dat zou goed uitkomen voor morgen ochtend.  Vertrek gepland om 0800 uur. Helaas komt er een grote Hanse 40 foot illegaal de haven binnen en meert vast aan onze boot.  Nadat wij aangeven vroeg weg te willen krijgt de Engelse bemanning nog een uitbrander van de havenmeester. You sneeked illegal in the Harbor. De stuurman probeerde nog even de smoes, te hebben opgeroepen op VHF 80, maar dat is toch echt van de haven van Portland en op VHF 12 was niets te horen geweest zei de havenmeester not amused. Daar zijn wij hier niet van gediend.

We zijn onze laatste avond in Weymouth en doen nog even een rondje boodschappen.  We tanken de watertank vol met ons koolstoffilter in de slang vanaf de kraan om ons membraam heel te houden van de watermaker.  Die kan namelijk niet tegen chloor en dat zit in veel tankpunten in het drinkwater aan de steigers. We gebruiken de watermaker nog niet, omdat we eigenlijk een beetje LAF zijn om overal op anker te gaan liggen.  In de havens is allemaal ruim water voor handen en stroom.  Stroom is intressant om gas te besparen uit onze gastank, want ook deze is niet overal te vullen of in te wisselen. Voor ons een les om een volgende keer een campinggas tank mee te nemen als reserve.  Die hebben ze in ieder geval in België,  Engeland,  Frankrijk,  Spanje en Portugal. Waarbij Engeland zoals met bijna alles de duurste is,  zowel ligplaats, eten en drinken en dus ook gas.

We staan vroeg op en helpen de eigenwijze buren nog even om onze vertrektijd te halen en koppelen alvast zijn stroom los en alle, borg- en  springlijnen.  Daarna verlaten we de haven en hijsen de zeilen.  Eerst nog een rif daarna toch alles omhoog.  En met mooie snelheid zeilen we naar de klif van old Harry.  We komen nog wat mooie baaien tegen om te ankeren, maar bij Zuidwesten wind niet heel verstandig.

Astrid heeft haar zinnen gezet op eindelijk ankeren. Hetgeen ons per dag al gauw een besparing van 60 euro per dag kan opleveren. Tot nu toe was ik te laf en wist steeds een ponton aan te wijzen, waar je makkelijk kon aanleggen en makkelijk naar de wal kon en water en stroom beschikbaar had.  Kost wat,  maar dan heb je ook wat. We hebben een Studland Bay op het oog, maar weten niet of het nog steeds mag als ligplaats.  Er zijn namelijk zeepaardjes waargenomen en uiteraard worden deze beschermd. Net als Orca’s die op dit moment aan het roer van zeilboten knagen en veel zeilers al bij Brest het angstzweet doen krijgen.

We zeilen steeds met wisselende zeilvoering, dan weer reven en dan alles weer vol omhoog. Highaspect fok en kotterfok enz enz. Maar we zeilen en kunnen dit volhouden tot de ankerplaats. Even twijfelen we nog of we door zullen zeilen naar de Needles. Maar ik had Astrid ankeren beloofd.  Dus we zien de plek en er ligt een rij mooring boeien  die vast weer betaald moeten worden.  En daarachter een lijn waar al enkele zeiljachten op eigen anker liggen. We hebben uitgezocht dat de eerste dag de wind zou afnemen en de golven gestopt zouden worden door het prachtige klif van oude Harry. En in de verte zien we The Needles, ook een mooie rotspartij.

Ondanks het grote gat in de laatste rij stenen, kiezen we een positie en laten de eerste 25 Meter ketting zakken. Het anker grijpt in het zand en al snel liggen we muurvast achter het anker.

De wind neemt af en de avond valt in.  Het wordt windstil en inmiddels bepaald de wind niet hoe we aan het het anker liggen maar de stroming. We draaien dus iedere 6 uur van richting en het anker houdt zich goed. 

Op onze plotter van Raymarine hebben we inmiddels lighthouse 4 software gedownload en daarop is een anker programma vernieuwd. Dus mooie kans om deze te testen.  We liggen inmiddels al een middag en nacht goed op anker en worden zonder nachtelijke verstoring keurig op dezelfde plek wakker.  In onze anker cirkel op de plotter.

Naast en achter ons gaan nog wat andere schepen liggen en we houden voldoende ruimte om minstens 50 Meter vrij rond te draaien.  De voorspellingen voor vandaag zijn anders.  Eerst weinig wind uit zuidoost, die gaat ons golven bezorgen.  Later draait de wind naar zuid en Zuidwest en liggen we weer beschermd achter het klif. Ik voorspel dat golven van 2 kanten vervelend zullen worden vanaf een uur of 10.00 tot uur of 18.00 in de avond.  Dan zal de wind er weer helmaal uitzakken, maar nog steeds golven uit zuid Oost om de kaap heen duwen.  Onze eerste anker ervaring op open zee is tot nu toe geslaagd. We zijn zelfs een attractie voor de plaatselijke ferry die steeds met gasten veel te hard en te dicht langs de boot draait en waarschijnlijk een bijzonder verhaal afsteekt over ankerende Hollanders in Studland Bay.

https://www.polarsteps.com/sailingpinta/5020617-rondje-azoren-in-afwachting-huis?s=fb2caa8d-6e72-46b0-9c1a-9994abe5711b

We lagen in Portland in een luxe grote marina. De omgeving om de haven heen voorzien van grote watersport winkel en supermarkt. Dan zou je zeggen van alle gemakken voorzien dus niks te wensen over. Toch werkt dat niet zo, wij zoeken blijkbaar iets kneuterigs, gezellig en vooral met wat reuring. We hebben nog even overdacht of ankeren in de kom van Portland ons verder zou brengen, maar kwamen al gauw tot de conclusie dat de buitenhaven van Weymouth ons aan sprak. Astrid zocht het telefoonnummer op vroeg of er een plaatsje voor ons vrij was. En dat was er, een ponton aan de kant in de buitenhaven tegen over de reddingsboot en Weymouth sailing club.

Een fantastisch uitzicht in een gezellig stadje. Precies het tegenovergestelde van Portland. O ja en de prijs maar 50 euro per nacht We waren al gewaarschuwd dus ff slikken en door. De voorspelling is dat verder naar het Oosten de dagkoers nog wat zal oplopen. We boeken direct voor 4 nachten en lopen gezellig naar het einde van de pier met uitzicht op Portland en naar het fort bij de haven ingang. Doen daar wat geocachen en spreken een Engelsman die een mooie makreel aan de haak slaat en het visje direct ontdoet van kop en ingewanden. Wat overigens direct weer dienst doet als aas om te vissen. We lopen langs de roeiveerdienst een echte publiekstrekker.

We komen langs de reddingsboot RLNI en besluiten een beetje te kopen en normen hem Willy the Bear. Naar de naam van de vorige eigenaar van de Pinta.

En vervolgen de weg terug over de brug. Naast onze boot is een kermis opgebouwd waar vrouwen en kinderen al schreeuwend van angst in de centrifuge geslingerd worden. Zou leuk moeten zijn denk ik, maar niet aan ons besteed. Als wij kermis willen gaan we de zee op met veel wind, deining een grote golven. Ook nu weer gaan we de dag erna verder met de boel verkennen en lopen hier het dorp omhoog om vervolgens op een trail uit te komen die blijkbaar start in Portland en eindigt voorbij Weymouth. Een mooi natuurpad zonder verkeer en lekker gewandeld om vervolgens nog wat boodschappen voor de komende dagen te doen in de ASDA een grote supermarkt.

Uiteindelijk is de voorspelde regen toch op komst en vele uren later dat voorspeld komt dan toch die regen. De boot spoelt weer lekker schoon( het zout eraf) en we we doen de nodige klusjes. Ook hier is een mooie watersport winkel met echte engelse prijzen. Los van pinnen ook omgerekend zeker duurder. Wat een top idee die Brexit. Ik koop een nieuwe misthoorn, de oude is door het zeewater geheel vast geroest. En olie voor de buitenboordmotor. Na het peilen kan er een klein beetje bij. Een derde klusje is nog even een schakelaartje bijplaatsen bij de Nieuwe USB boven de tafel. Want ook op stand-by heeft deze snachts behoorlijk fel blauw licht. We halen nog even de weerberichten en de mail binnen via de SSB en testen nog even met vertrekkers of we elkaar kunnen bereiken.

Ze ontvangen de Pinta heel goed, maar ik hoor de anderen alleen heel in de verte. We zijn nog niet klaar met verkennen en nadat we het ontbijt weer op hebben en een lekker bakje koffie gaan we de andere kant van weymouth verkennen. En lopen langs het lange strand en komen uit in een attractie park. Hier kun je carten, in een mini trein meerijden, is er een piraten tent en een mooi natuurpad met daaromheen een golfbaan.

Weer een geslaagde dag met wat geocaches en daarna lekker lunch met lekkere cedar engelse kaas op de boot. Inmiddels liggen we nu bijna alleen aan de pontons. Zou de vakantie dan toch een beetje over zijn nu.

Voorlopige conclusie Weymouth 10 keer leukdr en maar 2 keer duurder. Nou ja bij wijze van spreken dan.

We liggen in Dartmouth in de rivier de Dart en hebben het naar de zin. We zijn blijven liggen aan de walkashore steiger. Makkelijk voor boodschappen en als je rondje wil lopen. We hadden mazzel dat iemand los gooide en wij op die plek even vast komen maken om te zoeken hoe het werkt. Het was direct een top plek en zijn blijven liggen.

Dus begonnen we aan een kleine verkenning van de omgeving. Direct 33% steiging de berg op en na enkel uurtjes weer terug op de boot. We hebben het naar de zin en besluiten nog wat langer te blijven liggen.

Vanaf deze plek lopen we naar engelse KIM, doen wat leuke geocaches en besluiten de rubberboot weer op te pompen. We verkennen met de dinghy de rivier en komen aan bij het roze FBI restaurant pub ( door velen aangeraden) Ook hier twee dagen geen eten en besluiten we door te lopen naar Dittersham om ook daar nog een geocache te scoren.

We kopen een ijsje en lopen via het “Wad” terug. Het is laag water en onze rubberboot ligt nog net in het water. We varen de rivier weer af en komen langs een nederlandse vertrekkers boot (de Noordekroon uit Enkhuizen) die na een jaar op de terugweg is en aan een marine mooringboei ligt tegenover de Noss on Dart haven. Inmiddels wordt het overal wat rustiger en ook hier zijn nu wat vrije plaatsen. We gaan de dag erop met heel aparte ferry naar de overkant, naar Dart Habor. En beklimmen na het bezichtigen van de stoomtrein ook aan deze kant van de rivier de berg en op advies van Engelsen Jody en Adam bezoeken we een cave. Zij hebben daar de nacht aan het strand doorgebracht en slepen een grote koelbox met zich mee de berg op. Later komen we ze weer tegen als ze een supboard gehuurd hebben en zij nog even de auto moet halen.

We hebben contant met Joep en Pauline van de Miesje uit Lelystad Ook vertrekkers en zei hebben het voornemen ons op te zoeken in Dartmouth. We leggen zoals we zijn (Hollanders) een rubberboot langs onze boot en weten met goed verhaal de plaats te reserveren. We hebben gezellig gewandeld, gevaren met dingy’s op de rivier en besluiten uit eten te gaan bij RDYC de yaghtclub.

Lekker gegeten maar niet veel actieve zeilers ontmoet. Ook hier is er behoorlijk vergrijzing. Dus de volgende dag worden door Joep en Pauline getrakteerd op kip op de kobb. Zeer geslaagd, lekker en vooral erg gezellig.

Inmiddels zijn we weer toe aan een nieuw plekje en besluiten de oostelijke richting aan te houden. En maken de plannen voor Portland. De weerberichten zijn zoals gewoonlijk slecht houdbaar en wijken bij aanvang van een reis al snel af. Weinig wind, niet Zuidwest en dus veel de motor bij staan. Wel worden bij de haven mond nog getrakteerd op de Dartmouth zeehond en onderweg weer op een grote groep dolfijnen.

We ontdekken dat na enige dagen stil liggen waarschijnlijk de snelheidsmeter onder de boot is dicht gegroeid. Hierdoor missen we de gegevens snelheid door het water. Maar dus ook de berekening van schijnbare wind en de afgelegde nautische mijlen worden niet meer opgeteld. We doen een beproefde truck en halen een nylon lijn al varend van voor naar achter over de romp. Helaas wordt het wieltje niet op gang gebracht en moeten we alles dan maar uitrekenen. Zodat we zo nauwkeurig mogelijk bij de kaap van Portland Bill uit komen, want hier kan bij springtij 6,2 knoop tegen stroom staan. Die wil je dus niet tegen hebben. We rekenen uit dat na 9 uur varen we om 1930 de kentering kunnen pakken waarbij de stroom 0,8 knoop mee draait om de hoek naar wederom 0,8 knoop mee. Wij komen exact uit en worden keurig om de hoek gezet na het aan de juiste zijde passeren van de centrifuge voor deze kaap. Berucht want we worden zelfs nog even telefonisch gewaarschuwd door goede zeilvriend die door de wol geverft is, Geert van de Thalassa. We komen in bijna donker aan in de grote haven van Portland en maken vast in de marina. Na bestuderen blijken de mooring boeien hetzelfde te kosten als eigen anker. Dus vragen wij ons af van wie is dit water nou eigenlijk. We betalen de havenmeester voor 2 nachten 90 euro en nemen de rust om uit te zoeken hoe het zit met die ankerbaai en moorings. De 2e dag doen we boodschappen bij de Lidl en brengen deze weer aan boord.

Daarna lopen we ons bij een wandeling klem op de marinebasis. Ook hier net als in Den Helder kunnen we niet verder ivm hekken, dus na een geocache bij het WO-II museum nemen we een steil costalpath de berg op.

Hier wil Astrid een stonecircle bezoeken die absoluut uit de route ligt. We blijven over de paden struinen en komen zo een oude gevangenis en een alpaca range tegen waar we alleen maar walibi’s kunnen ontdekken. Ook is de andere zijde van de marine basis de begrenzing en na enige uren komen we weer op de boot.

Ik heb nog een klus te klaren de ontbrekende snelheid over water, schijnbare wind en afgelegde nautische mijlen. Na dat ik nogmaals de flos onder de boot doorhaal, alle stekkers in de zuurvrije vaseline zet en uiteindelijk op alle apparatuur een update draai hebben we alle gegevens weer terug. Het is gefixt en we kunnen bij het varen van Portland naar waymouth toch al gauw 2,4 nm varen, alles even testen. Alles werkt weer. Astrid heeft vooraf gebeld met de havenmeester en we zijn van harte welkom in de geweldige buitenhaven van waymouth. Een top plaats vergeleken met Portland.

We zijn op Guernsey beland op weg naar Engeland. De stop op Guernsey hebben we nodig om nog wat corona siteseeing goed te maken. We besluiten dan ook in de haven te gaan liggen en worden naast een lang blijvende boot geparkeerd. Een gezellige plek naast Engelsen waarvan de Kids de boot even mogen gebruiken als vakantie huisje. Als de ouders even een poosje naar huis zijn. Erg aardige jonge lui en weer gezellig, o ja en goed voor ons engels. Mijn Frans is zowiezo niet best. Daar heeft meester Morris zijn best op gedaan, maar mijn interesse lag niet zo bij vertalen van de muziek van de poppys. We besluiten een Guernsey dagkaart bus te nemen en beginnen aan de anticlockwise bus route 92 rondom het hele eiland. We stappen uit bij bunkerhill, om vanaf daar te lopen naar Fort Doyle.

Hier worden we na het nemen van wat mooie foto’s en zoeken van een geocache tegen gehouden door rode vlaggen van de klein kaliber schietbaan rond het fort. Het lijkt wel of heel de wereld aan het oefenen is en aan het voorbereiden op mogelijke agressie van buiten af. We lopen langs de rode vlaggen en worden steeds getrakteerd op het geluid van inslagen en ricouchets. We drinken ons meegebrachte bakje koffie op, op een bankje met uitzicht over Pembroke Beach. We lopen weer terug naar een bushalte, de route rijdt langs mooie uitzichten richting de Beaucette Marine. Ook hier ligt een geocache, niet gevonden, we willen graag de veel besproken smalle ingang met eigen ogen zien.

Altijd goed voor een volgende keer als we er willen liggen. Na een korte wandeling komen we in een grote kom met inderdaad een smalle ingang tussen de rotswanden. We besluiten om dit van heel dicht bij te bekijken en beklimmen het pad langs de klif. We worden beloond met een prachtig uitzicht over de haven en over de zee richting st peterport. . We zoeken ons een ongeluk naar de geocache één ieder zal wel denken, waarom hangen die Nederlanders overal aan de rotsen, maar we kunnen hem niet vinden. Na hier nog een broodje te hebben gegeten gaan we de bus weer opzoeken. We lopen een andere route terug langs een met bramenstruiken overwoekerde kassen complex. De struiken hebben zelfs de ramen eruit gedrukt.

Onderweg naar de bushalte komen we nog langs een mini winkeltje. Twee vrouwen zitten zich te vervelen op hun telefoon en het lijkt of we de eerste en enige klanten zijn van de dag. We kopen en ijsje en lopen door naar de opstap plaats van bus 92. We stappen in en vervolgen de route langs de noordzijde van het eiland. Bij Grandes Rocks stappen we uit en lopen op blote voeten langs het strand en komen op de grote berg waarop uiteraard weer een grote bunker staat. Ook hier ligt een geocache en hebben we een prachtig uitzicht over zee.

Later als we naar engeland varen zullen we hier langs varen. We zijn in al die jaren nog nooit in Engeland geweest, omdat we een hond hadden en Roger en Buddy zouden dan aan allerlei quarantaine regels moeten voldoen en dat wilde we ze niet aandoen. We pakken weer de bus en zetten de reis via de Noord kant voort. We stappen nog uit bij een plaatsje, st Martin waar een boerenmarkt zou zijn. Uiteraard was die na 1200 uur allang opgeruimd en we lopen een tuin in, vol met sculpturen. Waar je na neertellen van 14 pond ook nog een vijvertje zou kunnen bekijken.

Dat doen we dus niet en zoeken de bus weer op en komen aan de zuid kant weer uit bij st peterport onze haven. We kletsen nog gezellig met onze engelse buren en wisselen allerlei grappige taalweetjes uit. Wij spreken goed Engels ten opzichte van hun, geen, Nederlands, dus dat winnen we alvast. We krijgen een vraag over de werking van het toilet, want eerder heeft de andere zus gebruik gemaakt van de boot van de ouders. Nu blijkt dat in het kleine toilet nogal wat papier is gebruikt, en na een korte inspectie mijnerzijds is de afvoer dus helemaal verstopt en de boel zal dus gedemonteerd moeten worden. Vaders had al gezegd dat hij dit zou doen als ze weer aan boord zouden komen. Dit is altijd een bijzonder onaangenaam klusje. Gelukkig zaten er 2 toiletten in de boot dus geen probleem. In de haven mocht je het toilet toch al niet gebruiken, omdat in de havenkom het water blijft staan tot aan de drempel en dus niet ververst wordt.

De volgende dag gaan we boodschappen doen in de plaatselijke Mark & Spencer foodhall, geen grote supermarkt maar alles wat we nodig hebben is er. Na het wegbrengen van de boodschappen gaan we zwemmen in één van de rots basins. Nou ja, ik ga zwemmen en Astrid ook, maar zij doet er iets langer over om door te komen. We liggen nog heerlijk in de zon en kijken naar alle mensen om ons heen. Oude stellen die in complete handdoek jurken omkleden en even een duik nemen. Daarnaast een jonge vrouw die probeert donkerbruin te worden door langdurig te bakken rondje zwemmen en weer langdurig bakken. Daarnaast een stel vol met tatoos en piercings die gewoon topless gaan liggen en andere zwemmers in verwarring achter laat. We besluiten de volgende dag de boot te verplaatsten naar de buiten haven en leggen vast aan een vrij drijvende steiger. Hier brengen we de nacht door om ’s morgens om 04.45 uur de wekker te zetten, we gaan om 6 uur de steiger verlaten.

Al vroeg engelse tijd, steeds weer verwarrend, springen we uit bed, doen een ontbijt en maken de boot zeilklaar. We starten de motor en zachtjes kabbelen we de haven uit. Er staat een behoorlijke wind tegen maar de stroming hebben we fors mee. Er was iets met wind tegen stroom. En dan een versnelling door de Alderneyrace. We varen langs de door ons eerder bezochte beaucette Marine en kruipen tegen de wind in, met grote golven om de oostkant. Als we bij de Noordkant aankomen hijsen we de zeilen en beginnen met 1 rif. Het waait flink en we kunnen al snel draaien richting engeland en het rif kan er weer uit eruit. We maken snelheid tot bijna 8 knopen en hebben de stroom dwars. Dat is weer even nieuw. Stroming dwars in plaats van mee of tegen. We varen met mooie snelheid op de traffiline af en zien het ene na het andere grote vrachtschip op de AIS plotter verschijnen. We kunnen iedere boot aanklikken , op de plotter, op onderscheppen en controleren of we er voor of achter langs zullen gaan. Bijna alles gaat voor langs met een vaart met 20 tot 30 knopen ipv onze 6 of 7. Eerst de snelweg naar rechts. Even een middenberm van een uur varen en dan de snelweg naar links. De wind houdt lang aan en we varen recht op Dartmouth af. We hebben ons netjes aangemeld met het E- C1331 bij de autoriteiten. En hebben al antwoord gehad, dat we welkom zijn. Zodra we weer telefoon netwerk hebben bellen we nog even met broer Lex die ook met de, voor hem, nieuwe boot na Groningen nu weer in Friesland vaart. We vertellen dat we nog steeds geen dolfijnen hebben gezien. Maar ineens voor de kust duiken er Jan van Genten in het water en zien we allemaal sprot om de boot. Niet veel later zwemt er een grote groep dolfijnen op ons af en springen ze uit het water, links en rechts om de Pinta. We leggen de boot even stil en bekijken een ware show.

Na de show begint het binnenlopen van de haven mond. Een grote berg, klif met in het midden een ingang gemarkeerd met boeien en lichten. We turen langs de kust naar rode en groene boeien. Na deze te hebben gespot varen we langzaam de rivier op, op zoek naar een ligplaats voor de nacht. Het is zo druk dat de havenmeester alleen maar aangeeft vol. Net voor ons gaat iemand van een ponton weg en we besluiten de boot eerst maar even neer te leggen en rustig uit te zoeken waar we dan wel kunnen liggen. Uiteindelijk was de keuze gewoon uitstekend, we konden op deze plek met steiger naar de wal gewoon voor 3 nachtjes boeken. We zijn in Dartmouth en krijgen binnen enkele minuten na aankomst netjes bericht van de autoriteiten. De Q vlag mag naar beneden en we mogen van boord. Welkom in Engeland.

Roscoff stond al eerder op de route. En nu was het zover. Vanaf een fantastisch Lezardrieux. We varen vroeg in de morgen de rivier af en moeten ver naar buiten om de zeilen te hijsen en af te zakken langs een prachtige kustlijn. Vol met gigantische rotspartijen.

We hebben geruime tijd de stroom mee, maar de wind is niet echt doorgezet. Wel kunnen we alles bezeilen en varen op ons gemak naar een prachtige, nieuwe haven, sinds 2012, Roscoff. Ook hier worden we keurig opgevangen door rubberboot havenmeesters. Ze varen door de soms vervelende stroming, iedereen wordt netjes geholpen aan een plekje in de haven.

We worden in alle talen aangesproken, zowel in het Nederlands als Frans, Engels en Spaans. Alle faciliteiten zijn aanwezig en in bijna nieuwstaat. We ontdekken als echte Nederlanders dat je gratis met de bus kunt reizen, ook naar de casino supermarkt aan de andere zijde van het dorp. We doen wat leuke geocaches en ontdekken al snel dat alles ook prima te belopen is.

We bezoeken met een veerpont het eiland, Ile de Batz. Daar lopen we met Maarten en Thea een rondje over het eiland en doen nog een geocache. Weer een leuke dag.

We ontmoeten een Nederlands gezin met 3 kinderen die de hele dag vissen en krabben vangen en worden getrakteerd op een mooie spinkrab en omdat ik, Hans , het durf om het beest te koken. Leg ik hem op zijn rug in het kokende water en is ie binnen seconden overleden en heerlijk gaar na 25 minuten.

We peuzelen hem op en bezoeken nog een brocante markt en een groente, vismarkt de dag erna. Als topper komen we bij Algroplus terrecht, een met Nederland verbonden firma, die als natte boeren algen oogsten welke zowel te eten, te drinken zijn, zelfs ook worden er smeerseltjes van gemaakt. Aan het einde van de rondleiding laten we ons verwennen met allerlei hapjes, die voor ons zijn klaargemaakt als natuurlijk promotie. Nu zeggen we onderweg vaak “Als we een hark mee zouden hebben konden we een pluk algen en wier oogsten”. Blijkbaar een gouden vondst. De geoogste agen worden hier in een potje gestopt en duur verkocht als delicatesse.

We visten nog een middagje op harders tenslotte is bijna alles uit de zee eetbaar. Helaas niks aan de haak geslagen. We doen nog een geocache op een rots naast de haven konden hem niet gelijk vinden. Plots stond ik oog in oog met een nest hoornaars, deze cache, die laten we maar even zitten. We melden de vondst bij de havenmeesteres en worden verzocht de exacte locatie aan te wijzen voor het verwijderen ervan. Ook hier is de hoornaar een plaag aan het worden, die hele wespen nesten uitmoorden.

Na de 7e dag met korting liggen wordt het tijd voor iets nieuws en komt het besluit. Gaan we de hoek om naar de Franse kust onder Brest of gaan we oversteken naar Engeland. We besluiten veel tijd te nemen om nu eindelijk een keer de Engelse kust te ontdekken. Varen in 14 uur van Roscoff naar Guernsey.

Hier hadden we door corona nog wat te goed. We willen graag na nu toch Alderney nog beleven. We zullen vanaf daar dan oversteken naar Portland , Weymouth. Vanaf daar zullen we bb of sb, links of rechts de hele engelse kust gaan verkennen. We hebben er zin an!!

Na ons verblijf op Jersey zijn we weer toe aan iets nieuws.  We gaan het oude plan oppakken om toch iets te doen wat ik niet graag zo maar doe.  Een  rivier de Trieux op varen naar Lezardrieux. Voor mij een spannend besluit. Staat er genoeg water?  Hoe hard stroomt het daar? Kunnen we de haven wel in? En wat als we in de rivier moeten blijven liggen? O ja en kunnen we de ingang wel goed vinden.  We besluiten om het gewoon te doen.  Naast ons in Jersey liggen Belgen die al bij aankomst liepen te dribbelen omdat wij om 0500 uur los zouden gooien. Dat betekent dat ook zij dan wakker moeten worden en los maken.

We Strijken met de hand over het hart en matsen ze en wisselen ’s avonds laat van plek, zodat wij vrij weg kunnen en zij niet wakker hoeven te worden. We zetten de wekker op 0400 uur. Belangrijk omdat we met hoog water maar tot 0530 de haven kunnen verlaten. 

We verslapen ons en kunnen nog net op tijd de haven uit over de drempel en  leggen de boot om 0515 uur aan de wachtsteiger net buiten de haven en doen nog even snel ons uitgestelde ontbijtje. Er is niet veel wind en we motorsailen naar Lezardrieux.

Een fantastische avond bij de havenmond. Exact op het goede moment.  Nog 2 uurtjes stroom mee de rivier op en precies bij hoog water komen we aan bij de ponton, drijfsteiger tegenover de haven.