Thea van de Nostress heeft ons deze spreuk ooit verteld en niets is minder waar. Gelukkig zijn we beide flexibel genoeg en passen ons steeds sneller aan. In Muxia is het steeds gezelliger en kan Astrid flink haar Spaans oefenen. Dit keer gaat het over alle vissen in de haven. Daar we in Nederland vaak voornamelijk harders zien. Lijkt het hier wel een aquarium. Zeebaars, makreel in alle maten, Baars, jonge Dorade maar ook Geep, mosselen , kokkels, zeesterren, krabben, inktvis, enz enz. En als je dan tegen de Spaanse zegt welke is eetbaar dan eten de Spanjaarden alle vis, inktvissen en schelpdieren. En met graat gewoon heel langzaam met voldoende wijn en bier bij de bbq.
Ook hier doen we een tank poging, maar ook hier lijkt de diesel niet alleen goedkoop maar is de kwaliteit ongeveer in verhouding met de prijs 1,59/ltr aan het water. Samen met Gerard een nederlandse solozeiler uit Makkum concluderen we roest in de voorraad tank van de haven. Zal voor al de auto’s uit het dorp ook wel leiden tot veel wisselen dieselfilters.
Bij iedere gastboot worden we door de havenmeester gevraagd te helpen om ze op te vangen. En ze moppert hardop Spaanse mannelijke schippers kunnen niet manouvreren en Franse ook niet. En het zijn allemaal mannen met een te grote ego die op hun strepen gaan staan die hun zin willen hebben. Maar ze laat het beleg niet van de boterham eten. Stoer rijdt ze met quad en aanhanger over de steiger om bij de boot de bruine diesel te brengen. En op de vouwfiets als er weer een boot onaangemeld binnen dendert. We hebben een hoop plezier en doorstaan de harde wind prima. Deze zakt van 39 kts weer af naar 34 kts en na nog een dag 21 kts( 6 bft) daald de wind weer naar een mooie 12 knopen. We rekenen af voor liggeld waarbij de havenjuf ons 4 dagen gratis pas escale weet te geven en voor de rest 10% korting omdat we zo gezellig zijn. Zo liggen we dus voor 100 euro 8 dagen in gezellig Muxia.
Onze stelling is altijd wacht 1 dag langer voor vertrek, dan zijn de golven door storm ook verdwenen maar dit keer kiezen we voor geen dichte mist en dus gaan we op zondag los met nog wat rest golven, varen we langs de kust terug naar La Coruña. Gek om te merken hoe snel je bekende stukjes nu al heel anders bekijkt. De reden van op tijd Noordwaarts is gelegen in de Orka. Inniddels is de Orka trek begonnen en zien we dat de ze met een week verwacht worden bij La Coruña. We hebben altijd gezegt contact te willen vermijden met Orka’s en besluiten daarom ook de oversteek te maken terug naar Bretagne (F). Dit bekend na losgooien weer zo’n 70 tot 75 uur doorvaren.
We eten met Gerard van de Artic Mist een laatste hapje in het leuke stadje en ook hij wil oversteken maar dan naar Roskoff. Hier scheiden na gezellig hapje en drankje onze wegen en duiken we na wat voorbereidingen weer bijtijds de veel te warme kooi in.
Als we om 0700 uur de trossen losgooien is de mist goed te zien maar nog op voldoende afstand dus lijkt ons besluit goed om vroeg te vertrekken. We plegen nog wat laatste telefoontjes met famillie en vrienden en zetten alle apparstuur weer op vliegtuigstand. Zodat we niet per ongeluk Elon Musk spekken en een dikke rekenkng krijgen van KPN. De Garmen mini in Reach 2 wordt weer opgehangen deze zend weer netjes iedere 10 minuten onze positie.
Zodat ons thuisfront weet waar we uithangen en waar we 3 keer daags een update op doen. We zijn met zijn allen verwent met Watsap, facebook, instagram, mail enz enz. Dat merk je als je zegt we zijn vanaf nu 3 dagen en nachten onbereikbaar. Het voelt weer even als op missie of oefening zijn. We liggen in de nacht ook te waken om de beurd gewikkeld in een lekker donzen camo dekentje. Op waarneming niet de vijand maar dolfijnen, walvissen alle soorten vogels zoals de tjiftjaf op de heenweg en vooral wat doet het weer, golven, wind en zicht. Vanaf 1 maart 2022 zijn we al niet meer werkzaam bij defensie. Ik zeg we want Astrid heeft dit werk bij defensie altijd mogelijk gemaakt door thuis alles op te vangen waar nodig. Waar je anders samen besluiten kan nemen of klussen kan klaren heeft ze in die 37 jaar alles draaiende gehouden met ons gezinnetje. En wat voelt dat goed, geen vakanties maar op reis. Elkaar smorgens aankijken en zeggen wat zullen we nu weer voor iets leuks gaan doen. Ik schrijf dit op het moment alleen zittend in de kuip. De wind is gedraaid. Dus trek ik de schoten aan. Ik drink een kan koffie die we vanmorgen op gaspitje ouderwets gefilterd hebbben gezet. De marifoon geeft weervoorspellingen voor de Golf van Biscaje in Frans Engels en Spaans. En de eerste Orka berichten bij de Ria’s klinken in het Spaans. Voelt alsof we goede besluiten hebben genomen.
Astrid ligt na haar wacht welverdiend in de achterkooi met ventilator op maximaal. Het is zonnig de bloedmaan is weer verdwenen. De hengel hangt weer uit in de hoop een makreeltje of dorade te scoren. Nog 50 mijl te gaan. Kom maar op met de dolfijnen, we zijn wel weer toe aan een showtje.
Nu op het eiland Ile de Yue
2026 de Spaanse Rias 