Nadat we in Camariñal weer de nodige km gewandeld hebben en wat boodschappen hebben gehaald en we de vergunningen in orde gemaakt hebben voor het bezoek aan de unesco eilanden. CIES en ONS.
We lopen na een geocache op de plaatselijke begraafplaats, die we nog maar even overslaan, langs het strand terug. Daar ligt een spierwitte juffrouw al enige tijd te bakken in de bloedhete zon. We zijn benieuwd welke koelmiddelen ze vanavond allemaal nodig zal hebben. Ook hier is bij laag water een soort wad, waar alle vrouwen uit het stadje driftig kokkels en andere schelpdieren verzamelen.
Blijkbaar heerst hier de rode gloed wat minder. Op de boot eten we samen met 2 lepels de halve liter caramel ijs leeg. Wie het snelste schept krijgt het meeste binnen. In de avond hoor ik gerommel op het steigertje naast de boot en sta ineens oog in oog met ik denk een spaanse pool of poolse spanjaard die met zijn happie uit de broek net tegen onze boot aan wil urineren. Ik roep onvriendelijk en dat kan ik wel, he signor, waarop hij van schrik het zaakje in zijn broek trekt en geschrokken met natte box vertrekt naar zijn eigen boot. We hebben hem niet meer gezien. De volgende morgen maken we de boot klaar en plotten de route naar de Ria de pontavedra. Er is niet veel wind maar we zetten toch wat zeiltjes bij. Met wat geklungel voor de wind en een paar uurtjes later varen we langs het eiland de Ons, die we later nog willen bezoeken. We varen naar het laatste haventje achter in de baai, combarro, waar we net na Goast een plekje krijgen toegewezen. We worden op Vhf radio welkom geheten in het Nederlands, door Nuria een Belgische, die al 20 jaar in Spanje woont. We liggen weer naast de Potugese buren waar we eerder naast hebben gelegen. Hij biedt ons aan, als we ook maar iets nodig hebben, hij ons kan helpen. Aardig maar alleen Goast heeft nieuwe V-snaren nodig. Blijkbaar bij hem een 2 keer per jaar terugkerend klusje. Toch maar iets minder strak zetten dus. Op advies van Nuria gaan we tegenover de haven zitten om een drankje te nuttigen. Maar wij zijn nog wat vroeg dus lopen eerst nog een rondje naar een stijl dorpje met ministraatjes. Waar overigens blijkbaar veel toeristen op afkomen. We reserveren op de terugweg bij het restaurant met het plan Pulpo ofwel octopus te eten. Als we binnenkomen krijgen we een kaart en als we voor, hoofd en nagerecht hebben uitgezocht, krijgen we een andere menu kaart want deze was van de lunch. Oke opnieuw uitzoeken prijs uiteraard hoger maar Astrid kiest de gekookte pulpo en ik de gegrilde pulpo. Helaas ook die was er niet dus dan maar dezelfde als Astrid. We eten en drinken lekker en worden gevraagd of we nog toetje willen dus vragen we de kaart.
Na 20 minuten rekenen we maar af want blijkbaar was ook dit toch wat te moeilijk. Op zijn Spaans denk ik. De volgende morgen beginnen we bijtijds aan een pittige klim voor een rijtje geocaches. Al snel lopen we tegen 4 Amerikaanse dames op, die ook begonnen zijn aan die pittige klim als onderdeel van de Camino. Als we aan de praat raken zijn zij blij dat wij dat gewoon in engels kunnen, want zij spreken alleen engels dus. Jammer voor Astrid geen Frans of Spaans om te oefenen. We klauteren de steile weggetjes op en alle onderwerpen komen langs. Trump de oorlogen, 1 van de vrouwen is werkzaam geweest bij de luchtmacht en daarna de Nationale Garde en nu met pensioen. Boven aan de berg nemen de dames pauze en delen ze wat fruit met ons. We stoppen nog even ons hoofd in een frisse waterbron, die overal langs de route zorgen voor schoon drinkwater. En wisselen ons email en telefoonnummers uit. Zij hadden nog nooit van geocachen gehoord. Wij schudden de handen en wensen de groep inmiddels aangevuld met nog 2 meiden en een Poolse jongeman de hand en vervolgen onze weg. Op de cache zijn plaatjes van watervallen afgebeeld, dus al vinden we ze niet dan evengoed een leuke klim. We komen langs bloemen. Bomen, vruchten en wijngaarden en ik moet steeds Astrid meetrekken. We lopen een helling af naast het eerste gekletter en daar begint de zoektocht. Met enige gps afwijking weten we hem te vinden en sturen de eerste foto’s door naar de dames.
We vervolgen de route langs de water stroom en komen in een bijzonder gebied waar vroeger de monnniken verbleven en die van de eukaliptus bomen de olie verzamelden. Zo komen we langs bijzondere schuilhutjes op de route. Inmiddels beginnen de benen wat te protesteren en gaan we weer bergaf naar de boot. Met nog wat mooie plaatjes vanuit de bergen kunnen we onze mast met oranje vlakken in de top goed herkennen. Op de route naar beneden lopen we langs een plaatselijk barretje en worden, zo blijkt later, aangesproken door de plaastselijke schilder. Een gezellig Spaans gesprek later blijkt dat hij inmiddels schepen schildert, motoren repareerd en ook thuis is in polyesteren etc etc. En zelf ook een bootje in de zelfde haven heeft liggen. Er worden veel foto’s gedeeld. Dus na de gezelligheid lopen wij de rest van de route naar beneden. We eten en drinken nog wat en maken weer klaar voor het volgende avondtuur. De volgende morgen melden we ons even af bij havenjuf Nuria. Ze geeft direct de tips voor bezoekje aan haar dorp Raxo, aan een moringbal en mogelijkheid tot kreeftpot eten. Ook wat tips hoe we de eilanden ONS en CIES kunnen bezoeken. En als we iets willen weten vooral haar te appen, mailen of bellen. We maken los en gaan naar onze laatste zuidelijkste Ria van Spanje Ria de Vigo
We preparen de hengel en de parafaan met de nodige nepvisjes. Er is weinig tot geen wind dus top kans om te vissen. Resultaat wederom nullll. We krijgen nog een watervliegtuig naast ons op het water die steeds zeewater inneemt en verderop weer loslaat. Waarschijnlijk vast oefenen voor bosbranden. We varen onder ONS en zien de Zeezot en zwaaien driftig. Ook zij varen Noordelijk dus gaan we ze vast nog een keer tegenkomen. We manouvreren langs een millitair oefengebiedje. Vis gebiedjes en de nodige rotspunten onderwater. Om uiteindelijk ons bedachte ankerplekje bij moaña te bereiken. Deze is al flink bezet en ligt op dit moment lage wal. Geen fijne plek om rustig de nacht door te brengen dus varen we tussen mosselpontons door naar de brug bij het einde van de baai. Deze is 43 meter hoog maar met 18 meter blijft het altijd spannend of we de juiste getallen hebben gevonden. We draaien om de mosselpontons heen en gooien anker in de luwte van een haventje. De wind gaat liggen en met 35 meter ketting en rocna anker liggen we muurvast. Het is nu 3 meter diep en wordt 6 dus we kunnen gerust slapen. We zijn hier ook helemaal alleen en dat geeft een fijn gevoel. Na heerlijk slapen en ontbijtje trekken we de dinghy op dek en pompen er lucht in. We kiezen voof de Torquedo elektrische motor en varen naar de muziek op de kant. Dit blijkt echter vooral test draaien te zijn van dikke boxen. Dus pakken we hier een barretje aan de haven en krijgen naast een drankje er weer een lekker hapje bij. De Empanada met vis was weer een welkome verassing. Daarna op de boot alle benodigde vergunningen uitgeprint zodat we morgen vroeg anker kunnen lichten en het eiland CIES kunnen bezoeken.
De volgende morgen anker op en lijkt het prima anker weer. Er hangt nog wat lage bewolking in de bergen maar het zonnetje schijnt. Bij aankomst bij de eilandengroep CIES zien we een mooie vrije plek, ver genoeg van alle andere bezoekers. We gooien er weer 35 meter ketting in en trekken het anker met flinke kracht in de grond. We liggen goed en maken de nodige foto’s van wit strand en diep blauw water. Vervolgens zien we de berg op het eiland niet meer en niet snel daarna ook de boeien en buurboten niet meer. Er trekt dichte mist op en we kunnen niet anders dan wachten. We hangen de Torqueedo elektrische buitenboord motor achter Niña de dinghy en besluiten toch naar de wal te gaan. Op moment dat we het strandje naderen draai ik me om en is Astrid aan de neus van de dinghy verdwenen. Ze is met 1 been in de boot en verder vooral onder water. Het hoedje nog boven water en in de andere hand de gsm hoog in de lucht. Nat pak en achteraf helaas toch zeewater in de laadpoort van de gsm. We wandelen een rondje op het eiland en doen ook hier een geocache en halen kilo’s zand uit korte en onderbroek van Astrid. Tijdens het kopje onder schijnbaar veel zand opgeschept. Na rondje eiland en terug via strand weer naar de boot en we ruimen de motor en dinghy weer op. Geen controle van instanties op vergunningen maar qua drukte lijkt het de Zaanse schans. In de nacht draait de wind en krabt het anker en graaft zich in op een nieuw plekje, helaas dicht op de buurman. Geen rustige nacht dus anker op en met wind mee naar Combarro de volgende baai in het rijtje naar het Noorden. Maar eerst gaan we in Raxo aan de mooringbal 11 op aanraden van Nuria. We hebben onze zinnen gezet op kreeft met rijst.
En als we oproepen naar de watertaxi zit zowaar Nuria achter het stuut. Zij heeft daar ruim 15 jaar als havenmeester gewekt en woont daar in Raxo en doet er dusvwat hobbywerk bij. De maaltijd is top en de service van de haven ook. We worden door Eduardo goodwind weer netjes op de boot gbracht. De volgende morgen gooien we los en vervolgen de weg naar Combarro. Op de AIS zien we mark liggen van de Mahi, de engelsman met catamaran welke hij in monnickedam gekocht heeft en de laatste 2 jaar zeilklaar gemaakt heeft. We begroeten hem en vertellen van de komende feesten en het vele vuurwerk iedere avond. In Combarro is Ghoast de Nld UKer ons net voor en worden we een paar boxen verder gedirigeert. We waren hier al geweest en voelt meteen vertrouwd. We bestellen via Amazon voor Astrid een nieuwe Gsm en een Duitser van 80 jaar begroet ons in het Nederlands, het wordt al gauw gezellig en we nodigen ze uit voor een drankje aan boord van de Pinta. We besluiten s’avonds met chris, helmut en Angelica het feest in Cambarro op te zoeken.
We borrelen wat in een kroegje en het is erg gezellig met muziek, dansen en kampvuren. Blijkbaar is de gewoonte een wens op een papiertje te zetten, deze in het vuur te gooien en dan over het vuur heen te springen. Ook heeft Nuria de berg op gereden en brengt ons voor de avond een zak net kruiden. Die moeten we in het water zetten en ons er de volgende morgen mee wassen, dan worden we weer jong. Helmut vraagt de volgende morgen of mijn vader er ook is dus het heeft gewerkt. Als we de volgende dag de bezorger van Amazon weten op te zoeken komt de nieuwe gsm op bestemming. Astrid ook weer blij en kan het programeren ervan gaan beginnen. Helmut en Angelica nodigen ons uit voor een drankje aan boord en worden naast de boot getrakteerd op een dolfijnen show . En na een paar dagen liggen gaan wij weer Noordwaarts. De zinnen gezet op Muros. En na 5 uurtjes toeren maken we vast bij de bekende havenmeester en naast de vorige duitse buurjongen Micha die al getipt was door Helmut. We maken er een kort nachtje van want willen van Muros naar Muxia. Dat beloofd een pittig tochtje te worden . Maar als we 0600 uur losgooien is het weer en dewind niet verkeerd. Met dubbel rif grootzeil en kleiner fokje beginnen we aan de costa do Morte.
En voordat we Fisterra naderen is het zicht gedaald naar 0 meter, de deining en golven van de wind toegenomen en wordt de tocht echg lastig. We varen langs een kust met rotsen onder water en zolang onze AIS, Radar en Navionics kaart het blijven doen gaan we er komen. Nog even twijvelen we nog over een tussenstop in Fisterra maar borgen de giek met bulletaly en giekrem en zetten toch door naar Muxia. Aangekomen besluiten we hier wat langer te blijven en de handrem erop te zetten. Tot nu toe bevalt dat goed.
Doen wat klusjes, geocachen en luieren en wachten de verwachtte wind 7 bft hier rustig af. Met de kop in de wind en veren en rubbers aan de landvasten liggen wij prima. Bij iedere volgende binnenkomende boot schieten we te hulp. En zo voorkomen we schades. Helaas zijn de steigers van zeer slechte kwaliteit en als ik door een plank zak krijg ik van aardige Francaise een zak ijsklontjes om de boel te koelen. Gelukkig helpt het en valt de schade aan het been mee.
De havenmeester is nu ook overtuigd dat er toch wat planken moeten worden vervangen. wij lopen hier rondje dorp en berg en bezoeken het kerkje, nulpuntnul camino en doen nog wat klusjes. Zoals repareren wifiversterker met dank aan Henk uit haven Lelystad, waar we een reserve antenne van hebben gekregen. En morgen diesel tanken. Hopelijk nu wel schone diesel want de vorige uit Ferrol was zwaar vervuild. Gelukkig kunnen we met MLS filter alle diesel schoon krijgen. Zodat de motor niet op een verkeerd moment er mee stopt. Bij de Frettery een ijzerwaren winkel wat nieuwe vistuigjes gescoord zodat we hopelijk straks toch zelfgevangen vis kunnen eten. Het zal zondag worden dat we weer verder gaan naar A Coruña. De orka’s zijn inmiddels in Lissabon.
2026 de Spaanse Rias 