We maken los en groeten de havenmeesters. Gerard uit Nederland werkzaam ooit bij KM makkum en de Vriessails Makkum, ligt daar een maandje. Zeilt Solo en komt nooit meer terug in Nederland en is onderweg naar Australië. Ghost ligt nog tegenover ons en probeert zo blijkt ook de volgende dagen, tevergeefs afspraken te maken met spaanse techneuten om een raymarine scherm C120 te repareren. Manjana???en dan zie je dus nooit een monteur. Je kan dus op de boot maar beter verstand hebben van elektronica, 12 volt elektra, computers, hout, rvs staal, polyester enz enz.
Wij zetten koers met nog flinke deining naar de Ria de Ferrol. Dat recht tegenover Lacoruña ligt. We hebben onze zinnen gezet op een ankerplek in de baai, bijna rivier, tussen 2 Forten aan iedere zijde. We zien nog even ons baken Torre Hercules. En bij dag ziet toch alles er een stuk helderder uit, of komt dat doordat je nu al een beetje de weg kent. We varen al rollend de Ria in en hoe verder we naar binnen varen des te minder deining en wind. Uiteindelijk zien we het Fort als bescherming voor het achterland San Filippe.
Prachtige ankerplek uit de deining, uit de golven en uit de wind. Tenminste ik bedenk nog iets met valwind van een berg maar dat zal toch wel loslopen. We pakken een ankerbiertje en genieten van de serene rust en het uitzicht op Fort, Kasteel en de bedrijvigheid. Er ligt een mooie oude kotter op de kant die bij laag water steeds even kan klussen. Maar bij hoog water de boel weer los heeft staan. De volgende morgen pompen we de dinghy op en roeien naar de kant.
We bezoeken het fort en Astrid oefent haar Spaans nog even op een mannetje uit het dorp, die met een mes en lepeltje net zijn maaltje schelpen bij elkaar gezocht heeft. We hebben dinghy voor de zekerheid maar hoog op het strand getrokken en vastgebonden aan de kademuur.
Terug zwemmen naar de boot willen we niet. Het fort wordt deels gerestaureerd maar overal hangen de bordjes dat vallen en struikelen vooral je eigen probleem is. Na nog een geocache voor de poort varen we terug naar de Pinta en laten de niña weer leeglopen op voordek. Na een hele rustige nacht trekt de wind fors aan en waren we al kien op marineschepen. In de vaarroute staat vooral dat de volledige marine Ferrol daar max snelheid mag en kan varen. Dat vind ons anker naast de forse valwinden tegen de avond niet meer leuk. En tijdens onze avondhap zegt Astrid ik hoor het ankeralarm. En inderdaad liggen we te krabben en iedere golf schuiven we een paar meter op naar de op mooring liggende visserbootjes. Dus motor aan, anker op met onze e-wincher op de handlier en 35 mtr ketting wordt snel ingerold. We zien al gauw dat 20 meter extra ketting zetten ons hier niet zou redden dus varen we met forse wind in de kont de Ria verder in. De marine is nu steeds meer vertegenwoordigd. En nu blijkt wel dat eigenlijk hier alles marine is. Een soort Den Helder dus. We komen aan bij een club nautico Ferrol. Maar voor we de wachtsteiger vastleggen komen de eerste 2 havenpolitie agenten al aanlopen en manen ons paspoorten en invullen haven papieren. Ook mogen we daar niet blijven liggen met de kop in de wind maar moeten verkassen naar de club aan de overkant.
Ondiep water dus alleen plekje hamerhead steiger. Maar voor we losgooien komt haven politie 3 de papieren helpen invullen. Als we aankomen aan de overkant en 3 telefoonnummers hebben geprobeerd leggen we vast, pakken stroom, tappen water en wachten manjana wel af. Al vroeg staan er weer een havenpolitie iets meer marineachtig en komt nog even een kopie trekken van ons paspoort. Er komt na het 4e telefoonnumner toch een vriendelijke dame die bljjkbaar met 15 euro cache havengeld voor 3 dagen blij wordt. Daarna zien we haar nog wel eens terug maar eigenlijk zijn we de enige gastboot en vindt ze alles leuk. We tanken 4 jerrycans 88 liter diesel het verbruik van 3 dagen en 3 nachten oversteek op de motor Golf van Biscaje. En omdat we zulke leuke mensen zijn en Astrid in Spaans alles aan elkaar kletst krijgen we wintermutsjes van Repsol, het merk diesel. We doen boodschappen, eten en drinken wat in het marinedorp en geocachen langs de leuke smalle pandjes allemaal rond 1910 gebouwt. Je zal maar je ramen willen lappen. Allemaal kleine raampjes.
We bellen nog even met Chris van de Ghost en hebben beide het plan 0500 uur de wekker te zetten en 0600 uur los gooien naar camarinas. Ghost komt smorgens als geest uit de mist bij Ares vandaan. We lopen de baai in en zien Mark van de wildling sailing in de baai liggen. Die volgen we op youtube al wel 8 jaar in zijn belevenissen als Vlogger.
In camarinas woont de havenmeester op zijn boot, vangt ons op en helpt ons met aanleggen. We vullen de nodige douane papieren weer in. Het is tenslotte allemaal Europa en schengen. De havenmeester helpt ons met het onderzoek naar de Asnaugapas. Lukte Ferrol ook niet. De haven is lid van de club maar hij heeft er nog nooit van gehoort. Hij vraagt als wij het weten, het hem willen uitleggen op de terugweg. Naast ons ligt een bootje van 5 miljoen euro. Stel wat nooit heeft gezeild met 2 man bemanning ingehuurd die als zij de wereld overzeilen hen het zelfstandig zeilen onder de knie moet brengen. OYSTER 747, hotel op het water. Waar zij het zeilen nog wat onconfortabel vond en hij het wel zou horen waar ze heen gingen en er nog veel te leren viel. Heel aardig stel en smorgens al weer weg voor wij uit de veren waren.We lopen nog een rondje geocache langs coastpath en komen bij kerkje zichtbaar bij binenkonst in de Ria.
De Engelse wandelende dames die we boven op de berg tegenkomen lopen blijkbaar alle baaien rond en als wij beneden komen blijken ze in Camarinas een hotel te hebben en op zoek naar wat te eten. De douches en toilletten zijn heeeeel slecht. Alles is kapot, maar goed het is warm water en komt uit een kraan. Samen met chris gaan we uit eten en bestellen eenden. mosselen en scheermessen. De Persebes ofwel 2 nagels met een kontje zijn vast lekker voor eenden.
Maar wij vinden ze niet bijzonder ook al worden ze in een 1 ster michelin restaurant klaar gemaakt. Maar zoals Nikita onze dochter zegt, alles moet je een keer proberen, hebben wij dat maar wat overgenomen. Na 2 nachtjes overnachten op pas escale ofwel gratis gaan we de dag erop onderweg naar Muros. En zoals Amber ons nichtje zegt niets te beleven in die spookstad. Maar dat is dus in het seizoen duidelijk anders. Wij zeilen alles ondanks de nog grote deining. De deinibg is wel afgenomen, naar onder de 2 meter en 9 seconden. Nu zeilen we een keer binnen de 2 mijl onder de kust langs fynisteire. Blijkt later costa del morte te heten.
Afstand houden dus, veel schepen gezonken en op de rotsen gelopen. Wij maken er gewoon een mooie zeildag van en varen voor het lapje naar Muros. Mooi om dicht onder de kust te varen alleen wel de kaart continu raadplegen. Rotsen onderwater zie je niet maar voel je wel. En zinken op een kust met zo’n naam wil je niet. Ook hier bij binnenvaren van de Ria de Muros worden we weer onthaald door dolfijnen. Bij aankomst bij de haven is de havenmeester wel akelig stil. We leggen aan op de buitensteiger en vragen wat rond. Het is 1415 uur en de havenmeester werkt weer vanaf 1400 uur. Pocopoco, Wij besluiten in een vrije box de Pinta te parkeren en maken stevig vast. Als de havenmeester puffend en kreunend langs loopt vind ie onze plek prima. Direct na ons komt een groot zeilschip binnen met 1 oude schipper en 3 nietswetende opstappers, die met veel geweld ook de boot proberen te parkeren. Door dat ik direkt van de neus een stoplijn op een kikker weet te leggen voorkom ik samen met de havenmeester schade aan het dure motorjacht ernaast. Schouderklopje havenmeester en bedankje van de schipper. Daarna weer alle douane papieren invullen op het havenkantoor. Ook hier weet de havenmeester niets van een asnaugapas.
Het stadje is gezellig vol kleine straatjes en volop vissertjes voor de boulevard. We doen weer boodschappen en ik vind nog een mooie dobber, die bij vissen weer goed van pas kan komen. Astrid gaat plat op de steiger en plukt een emmer vol mosselen om vervolgens nog enkele uren ze schoon te krabben. Als we savonds gaan eten worden de mosselen even uitgehangen buiten de boot om te spoelen voor de volgende dag. In Muros laat ik nog even een reserve bootsleuteltje bijmaken, maar op de boot past het van geen kanten. Als ik daarna met deurtje de winkel in loop past ze het sleuteltje en geeft direkt het geld terug en Zegt dit kunnen we niet. Ik probeer nog wat te veilen. Maar het gaat niks worden. Wij vinden Muros erg leuk en er is veel bedrijvigheid van vissers. We doen de mosselen in de emmer als we de volgende dag naar Portosin kunnen zeilen. Laveren in 2,5 uur naar de overkant en melden ons in de haven. Paniek want er is weinig plek. We maken vast voor een Fransman met motorpech die ook aan de meldsteiger ligt en in overleg havenmeester wordt dat ook direct de plek waar we blijven liggen mooi uitzicht en hoge wal voor de wind.
In gesprek met de havenmeesteres worden we gewezen op het prima havenrestaurant, maar wij geven aan vandaag te gaan voor zelfgeplukte mosselen. Zij belt direct haar man, een visser en die raad ons af ze te eten er heerst namelijk rode gloed een algenbacterie waar je invalide van kan worden en zelfs dood kan gaan. Dus gooien we ze weer in zee. Ook hier lopen we een rondje doen nog wat boodschappen en eten de 2e dag bij restaurantje portovino aan de haven. We eten 3 soorten vis, zeebaars, heek en tarbot. Welke goed smaakte om te vieren dat we de slechte mosselen op tijd hadden weggegooid.
Een kleine haven maar goed beschut en hier hebben we zonder moeilijk kijken gewoon de Asnaugapas ontvangen. Nu stempels verzamelen en dan de laatste 12 km naar Santiago de Compastello lopen om een certificaat te ontvangen. Hier bij de haven nog uitleg gevraagd hoe het boeken met grote korting werkt op de Asnauga site. Blijkt dat heemaal niet te kloppen en hebben we voorkomen dat zeilers hun geld kwijt zouden raken aan een foute website. Nu geblokkeerd op internet. Vanaf deze haven zijn we vertrokken naar de Ria de Arousa. Een tocht om rotsen die alleen door zeer ervaren zeilers binnendoor gevaren kunnen worden. Helaas is de weinge wind ook nog verkeetde richting dus moeten we weer motoren. Maar na aantal uren varen we helemaal de baai in tot Boiro en gooien aan het strand het anker uit. Nu kunnen we op 8 mtr diep meteen 45 mtr ketting zetten en gaan een paar zeer rustige nachten in.
We hebben muziek van een discjockey van het strand en gaan nu met buitenboordmotor naar het haventje. 3 keer trekken en de motor loopt alleen de shoke moet nog klein beetje open. Nog klein klusje te doen dus. Heerlijk op anker gelegen en naar het dorpje gelopen om te geocachen, ook nog even met niña de dinghy het strand op geweest. Bij afgaand tij de boot op strand gelegd. Maar bij terugkomst was toch het water nog verder weg. Dan is bootje met motor toch wel zwaar. Na 2 lekkere dagen vanmorgen in zeer dichte zeemist met radar aan naar de haven van Caramiñal gevaren. Waar we nog een Nederlands stel ontmoeten die voor 1,5 jaar met de kinderen sabatical zijn. Hij kan vooral zijn werk op de boot doen en hoopt eigenlijk de komende 10 jaar op de boot te blijven. Morgen hier het stadje verkennen. We vermaken ons dus nog goed.
2026 de Spaanse Rias 