op 14 juli lagen we nog in de moderne haven Port Olona, met 1300 plekken en 130 voor gasten. Waarbij ondanks vakantie tijd er amper bewogen wordt door de vaste Franse ligplaatshouders. De beweging is vooral motorboten en een enkele zeilboot die de haven uitvaren, even zwemmen en tegen de avond weer binnen varen en hun plek weer innemen. Wij hebben de haven aan deze kant wel gezien en besluiten mede ivm de weersvoorspellingen nog in Les Sables D’olonne te blijven maar nu in het drukkere gedeelte. Bij de vissershaven Quai Garnier, is een gastenhaven gecreëerd met direct toegang tot het strand en heeeel veeeel barretjes en restaurantjes. De havenmeester helpt ons aan een plekje met minimaal 2,10 mtr diepgang, zodat we in het springtij met een Coef van 100, er veilig kunnen liggen en niet met langs varende vissersscheepjes aan de grond komen te staan. We maken vast tegenover een oud viking schip de Drakkar. Toevallig dezelfde bootnaam als de Nederlanders die we eerder ontmoet hebben in de andere haven.
Het is hier een stuk gezelliger, met veel meer visitors die allemaal voor een aantal nachtjes vastmaken en verblijven. We kunnen op de boot in de kuip zelfs voetbal kijken op het terras van 1 van de barretjes. Af en toe staat een toerist even in beeld. Maar ach aan voetbal hebben we niet veel gemist dit jaar. Nederland en Engeland rap eruit. En een uiterst onsportieve finale pffff, niks voor mij. Er is een grote vloot aan matchboten binnen gekomen voor de mini Atlantique in de hoek van de Vendee Globe dus gaan we die zeker even bezoeken. Leuk om al die jongeren druk te zien met voorbereidingen voor een tocht van 2800 nautische mijlen naar Azoren heen en terug. In best wel, niet al te grote zeilbootjes, met een kajuitje en een hele stompe neus.
We doen een lange wandeling over het hele strand in de vloedlijn. Er zijn veel vakantie gangers uit Parijs. Die zijn altijd op zoek naar strand boten en water. We komen uit bij een beeld, Statue d’Ulysse in het water. Odysseus die de zee is vastgeketend zoals de geschiedenis ook vertelt. Het beeld staat met hoog water half onder water en bij laag water op de stenen te turen over de Golf van Biscaje, deze is pas in 2024 neergezet en dus op oude google map kaarten nog niet te zien. We doen nog wat geochaches in de bossen aan het einde van de stad en zien in het bos de nodige famillies in hangmatten in het bos hangen of met tafeltjes en stoeltjes picknicken in de schaduw van de bomen.
Na een aantal dagen blijft de wind gunstig en het tij krijgt weer een lagere Coef, waardoor hoog en laag water dichter bij elkaar uitkomen. We gaan dus koers zetten naar La Rochelle. We hijsen de zeilen, maar ook nu weer wordt het weer deels motorsailen. De consequentie van ergens willen uitkomen, vooral bij getijde havens. Als we onderweg zijn op een 18 meter diep stuk zie ik plots grote vinnen en witte vlekken vissen. We weten dat er Orka’s zijn gemeld bij Z W van Lorient, maar hier nog niet. We handelen direct. Stuurautomaat van het roer, helmstok omhoog zodat als een Orka het roer bewerkt wij niet gewond kunnen raken en varen vol gas in de andere richting naar nog ondieper water. Ze zwemmen vrij ongeïnteresseerd maar ineens zitten ze toch onder en om de boot. Nu ben ik ineens gerust gesteld het is een dolfijn met stompe neus meter of 3-4 lang en witte vlekken en weer heel andere rugvinnen. En nu ook hele groepen dolfijnen om ons heen. Toch weer een cadeautje maar wel even spannend. We denken de witsnuit dolfijn. maar met 26 verschillende soorten blijft het een studie.
We varen over de ondieptes bij La Rochelle, bij LLW 0,7 mtr maar nu met water erbij toch gauw 3,5 diepte naar de binnenhaven van La Rochelle. Als we oproepen staat een vriendelijke havenmeester ons op te wachten. Het is tussen de torens door een drukte van jewelste, vooral rondvaartboten en pontjes.
We kunnen aan de kade vastmaken, wat we eerst niet echt durven met afnemend waterniveau en 1,90 op de dieptemeter. Maar die diepte is een foute meting door al het woelen en draaien van de toeristenbootjes. Het blijkt zelfs wel 5 mtr te zijn diep aan de kant. We moeten even wachten tot we het bassin in kunnen varen. Terug door de torentjes en dan achter een sluisdeur waar ze continu 4-5 mtr water garanderen. Direct aan de oude stad en alle feesten en partijen; maar net wat verder van het geluid.
Dus geen disco tot ’s nachts 0300 uur. We zoeken meteen na binnenkomst een feestje met discjockey en eten een vette friet met american steak. gewoon dus even een vette hap. Maken nog gezellig een praatje met de Fransman uit Parijs die per ongeluk mijn biertje uit de handen stoot en luisteren nog even naar de gezellige opzwepende muziek.
We gaan weer de boel verkennen, met geocachen in het oude deel van de stad en voor de warmte een beetje in een bos. Als we terug komen bij de torens staat er een jeugd brassband een plekje op te tuigen, waar ze gezellige muziek gaan spelen en veel bekijks hebben. Met uiteraard de nodige fooien. En nadat iemand uit het publiek de saxofonist ook vraagt even te stemmen klinkt het nog beter en staat iedereen mee te klappen met de muziek. Op een andere plek is een streetdance groep actief. een groot reuzenrad draait de hele dag met uitzicht over de stad’, maar meer dan 6 personen tegelijk hebben we er niet in zien zitten.
We doen nog wat boodschappen bij dit keer wel een grote U-Ship die alles heeft wat we zoeken. Astrid was op de helmstok gaan zitten dus moest even een nieuw beugeltje op en we worstelen nog wat met de in een sponning van de toiletruimte verstopte beluchter van de motor. Met al dat zoute water loopt er af en toe een straaltje water langs de slangen de motorruimte in en daar willen we nou net geen zout water hebben. Dus aan het tuitje een passend slangetje gekocht. Ook hier de nodige geocaches gelopen om de omgeving te verkennen. Langs het grote maritieme openluchtmuseum. Zoeken de city carrefour op om de voorraad verse groente wat op te krikken voor we weer verder varen. Astrid kleed zich in een mooi jurkje om en in de avond zoeken we een restaurantje om ons 37 jarige trouwdag te vieren met een etentje. We kiezen mosselen maar ontdekken wel dat we niet moeten eten wat we zelf vele malen beter kunnen plukken, schoonmaken en koken. Maar het was weer gezellig en een leuke afsluiting in deze haven. Om weg te komen maken we een afspraak om 0915 uur voor de sluis en de loopbrug’, om de haven weer te verlaten de volgende dag. We bedanken het havenpersoneel en zijn tevreden over de ligplaats zo dicht bij de gezelligheid en met alle gemakken voorzien.
We slaan aan het rekenen en bedenken als we Ile d’oleron willen bezoeken we te maken krijgen met hoog water vertrekken en hoog water aankomen, om veilig weg te kunnen en veilig aan te komen. Daartussen moeten we nog 2,5 uur varen langs het Fort Boyard dus eigenlijk weer een beetje race tegen de klok. Vooral veroorzaakt doordat het hoogwater in het midden van de dag valt. Anders kun je ’s morgens weg en dan ankeren in de buurt van de volgende plek en dan naar binnen met het volgende hoogwater. maar ja die valt nu ’s nachts om 0100 uur dus niet echt een optie.
Als we contact leggen met de haven Boyard ville en vragen of er plek is krijgen we direct een vriendelijk antwoord. Geen enkel probleem en bij binnenkomst zijn we de enige aan de vistorsteiger. Net voor de haven melden we ons nog een keer en worden we netjes naar de haven geleid. 2 uurtjes na hoogwater sluit de sluis en blijft er nog keurig 2,20 meter in de haven staan. We lopen naar het havenkantoor en bespreken onze plannen 2 dagen pass escales, 1 dag betalen en nog 2 dagen pass escales en dat blijkt wederom geen probleem. Op de terugweg lopen we langs een vismarktje en bestellen voor de lunch een portie supergrote gamba’s en een heerlijk koel blikje heineken bier.
Het is inmiddels wel zo warm dat we overdag vooral bezig zijn koel te blijven en ’s avonds wandelen en dus al geochachend het strand aflopen. Met uitzicht op Fort Boyard, een mooie zonsondergang en via het bos terug. Toch weer 11 km gelopen en met een wat geforceerde rug van 2 dagen eerder, alweer aardig herstellende gelukkig. In de late avond nog even een lekkere frisse douche in de kuip om dan lekker fris het bedje in te duiken. ‘S nachts koelt het af naar 20 graden maar in de loop van de dag gaat de temp toch steeds omhoog naar 32 graden. Nog een paar dagen en dan gaat het weer veranderen en zal het wat koeler worden. 30 plus hoeft niet echt van ons.
Vanavond maar weer een wandeling, maar dan de andere kant op van de haven. Nu wat RVS poetsen en blog tikken.
2026 de Spaanse Rias 