5 juni We hebben een flinke klap naar het Zuiden gemaakt

We liggen inmiddels al wat dagen in Brest en naast dat we een flinke fietstocht gemaakt hebben doen we ook wat klusjes. Een onderdeeltje van mijn minitrompet ligt los en omdat ik die even wil lijmen doe ik hoe stom kan je zijn. met 1 hand de trompet en met mijn kiezen het dopje van de lijm er even af. De lijm heeft gewonnen en ik moet dus een tandarts bezoeken. Wachttijden in Brest voor een gewoon tandarts bezoek ongeveer 3 maanden, dus naar het tandheelkundig nood hospitaal. Top na een hele dag wachten en invullen van formuliertjes prima geholpen en we kunnen weer verder met de reis. We besluiten dat het liggen in de haven van Brest wel even mooi geweest is en besluiten om aan de overkant in de baai bij een marine basis een ankerplekje te zoeken. We varen ’s morgens uit en ontdekken dat de haven waar we lagen echt ontzettend goed bescherming geboden heeft tegen wind en golven. We kruipen de hoek in na een uurtje varen en bij laag water zoeken we een plekje bij Anse du Fret, met 4,8 meter diepte. We gaan nog even op safe met ankeren. We gebruiken het raymarine ankeralarm systeem en gooien 3 keer de toekomstige diepte aan ketting in het water. Het wordt hier 11 meter dus 33 meter ketting gaat erin en omdat we nog echt op safe gaan doe ik er nog gewoon 10 meter bij niet omdat het moet maar omdat het kan. We hebben een mooie rustige plek, pakken een ankerbiertje en gooien een hengeltje uit. Niet veel later halen we er een hele mooie rooie Poon uit het water. Een hele bijzondere vis om te zien met zijn roze, oranje kleurtje en nadat Astrid net het eten klaar had hebben we hem na het bewonderen toch maar weer de vrijheid gegeven.

We worden zeer relaxed wakker en besluiten de weg te vervolgen en vandaag de kaapjes te ronden naar Morgat. De Malu, met Nederlanders die we ontmoet hebben in Brest en ook onderweg naar het Zuiden zijn begonnen met de oversteek naar A coruna. Wij besluiten toch echt ook de Franse kustplaatsen te willen zien en nemen onderweg via marifoon nog even afscheid en wensen elkaar een goede reis. Nadat we tussen de rotsen door de kardinaal boeien hebben gevolgd komt ineens een nieuw idee. Lage druk gebieden blijven vanuit UK slecht weer brengen en de hoge druk gebieden vanuit de Azoren winnen nog niet altijd. Maar als we wat meer Zuid varen wordt de kans op wat beter weer wel steeds groter. Ik ga weer achter de Navionics navigatie zitten en we rekenen alle tabellen door. Stroming, wind, hoog en laag waterstanden en besluiten de Raz de Sein, beetje berucht om zijn koppige golven en stroming, nu te ronden. De omstandigheden zijn optimaal. Weinig wind, Slack (dood Tij) bij het ronden van de kaap en alleen hoge deining met een interval van 7 seconden. We gaan dus door en besluiten te gaan liggen aan een mooringboei in Audierne. We roepen de havenmeester op VHF9 en bellen op gsm nummer maar alles blijft stil. Hier begint het seizoen dus pas op 1 juli en dus liggen we een nachtje gratis.

Met de haak gekocht in Denemarken, ontdekken we dat ook hiermee het heel makkelijk is om even een mooring boei op te pikken. Want ook hier zijn de armen van Astrid te kort om platliggend op je buik bij het oogje van de mooringbal te komen.

Inmiddels sturen we al een paar dagen zelf omdat onze afstandbediening van Raymarine de geest gegeven heeft en we ondanks bellen met Dekker watersport nog even niet de oplossing hebben gevonden. Dus zodra we aan de mooringboei liggen duik ik ons bed in en schroef het plafond eruit. Daar ontdek ik een losliggende draad van de stuurautomaat. Het oude stekkertje van de eerste tiller stuurautomaat lijkt de boosdoener. Astrid zoekt op internet en leest dat bij onze nieuwe tiller een stekkerdoosje moet zitten en dat klopt dus. Ik vind hem in onze reservedelen doos en we monteren de nieuwe. Direct is ons hele systeem weer “up and running”. We hoeven nu dus niet meer 1 van beide de hele dag aan het stuur te zitten.

Na een heerlijk relaxed nachtje op een beetje swell na, maken we in de ochtend weer los van de bal en gaan onderweg naar Benodet. Als we de laatste kaap omvaren worden we ruim een kwartier getrakteerd op dolfijnen die grote shows houden om de boot. Soms maakt een dolfijn een foutje en voel je dat hij even de boot raakt. met grote snelheden gaan ze als een speer om ons heen. Een prachtig gezicht en we hadden het kunnen weten omdat we net daarvoor zeker 10 Jan van Genten van grote hoogte uit de lucht stortduiken zagen maken in het water. Er zit dus vis.

We hebben de haven bekeken en moeten volgens de Pilot bij slack of wel dood tij hoog of laag aankomen. Het schijnt behoorlijk te stromen in de rivier. Als we aankomen varen we keurig de aangegeven pilotkoers 005 graden en komen op die koers zeker 10 vissers netten en korfen tegen. Verbaast omdat dit de geadviseerde koers is, varen we er dus maar netjes omheen en varen heel rustig de rivier op. Als we de havenmeester op VHF9 oproepen geeft deze ons een keurige plek aan de binnenzijde van de visitorsteiger, Deze steiger ligt precies in de richting van de stroming waardoor als we ons goed vastmaken bij de in- en uitstroom lekker stabiel en rustig liggen. Wel het roer even in het midden borgen want anders klapt die alle kanten op, bij in- en uitstromend water, welke toch snel de 2,5 knoop haalt. In Benodet komen we alweer Nederlanders tegen die onderweg zijn naar huis na 3 jaar Middelandse Zee. Weer mooie verhalen en daarmee nog meer zin om door te gaan met waar we mee bezig zijn. We gaan in de buurt wat geocachen en vullen de voorraad weer aan bij de plaatselijke Carrefour. Draaien de watermaker even op spoelen zodat hij gebruiksklaar blijft en proberen weer wat te vissen. Vrijwel direct ben ik alweer een tuigje kwijt hnmmmm waar is het nu weer aan blijven hangen.

Een mooie oplossing om bij je boot te komen een accuboormachine op een as met schroef, vastgemaakt in een roeidol.

Astrid besluit ineens om mosselen te gaan plukken en we nodigen onze nederlandse achterburen van de Horizon, uit om een hapje mee te eten. De mosselen hangen hier gewoon aan de buitenkant van de steiger en het plukken is dus het minste werk. Na 2 uur afkrabben en schoonmaken is er weer een hele emmer mosselen gereed om te koken. Ze hebben weer prima gesmaakt en zijn ook na 3 uur nog steeds niet ziek geworden dus ze waren goed. Maar die ervaring hebben we al jaren en maken ons daar dus ook niet zo druk over. Vandaag waait het al wat meer en komen er wat meer buien over. We wachten nog even tot zondag om dan weer een volgende plaats te gaan bezoeken. waarschijnlijk Concarneau.